murki.pl
  Info | Mapa | Topo | Ogłoszenia | Archiwum | Zdjęcia | Forum | Zaloguj | Kontakt

[17 lutego 2002, Łukasz Krajnik]

Murki: Iława i Elbląg

Wspinanie na prawym brzegu Wisły, 60–150 km od Trójmiasta. Polecamy.

Poniższy tekst stanowi krótkie wprowadzenie do wspinania na murkach Iławy i Elbląga. Więcej informacji: zdjęcia, schematy z zaznaczonymi przebiegami dróg, częściowo również w formacie pdf można znaleźć na stronach Serwisu GWAP.


IŁAWA

1. Położenie i dojazd

Murki są częścią leśnej strzelnicy. Obecnie jednak bardzo rzadko odbywają się „zawody” strzeleckie (najczęściej w okolicy Murów Zachodnich). Dojazd do murków jest dość skomplikowany — leżą w lesie tuż za granicami administracyjnymi miasta Iława. Nie są też zaznaczone na zwykłych mapach miejskich. Wkrótce ukażą się w Serwisie GWAP przewodniki z murków, gdzie postaram się umieścić mapę z dojściem (wariant pieszy) i dojazdem (wariant dla zmotoryzowanych) pod murki.

2. Historia eksploracji

Mury iławskie zostały odkryte dla wspinaczy pod koniec 1994 roku, przy czym nie został odkryty cały obszar, lecz tylko jego część — Mury Zachodnie. Reszta terenu (czyli Mury WysokiePołudniowe) odkryta została na początku 1995 roku. Na terenie „parku” położonych jest 11 obiektów „murkowych”, z czego czynnie do wspinaczki wykorzystywanych jest 10. W 1995 roku podzieliliśmy Mury Iławskie na trzy zasadnicze grupy:

  • Mury Zachodnie: Mały Czerwony Mur (4–5 metrów, 30 dróg), Czerwony Mur (6 metrów, 7 dróg),
  • Mury Południowe: Twardy (5 metrów, 15 dróg), Wał Pomorski (2–3 metry, 4 drogi), Obelisk (6 metrów, 5 dróg), Akwedukt (6,5 metra, 7 dróg), Okiennik (3 metry, 10 dróg),
  • Mury Wysokie: Wysoki (5,5 metra, 8 dróg), Zadni Wysoki (5 metrów, 15 dróg), Ruina (1–4 metrów, 3 drogi).

Równo z odkryciem murów — czyli od 1994 roku — rozpoczęła się ich intensywna eksploracja. Na początku powstawały zupełnie łatwe drogi o trudnościach IIIIV. Kolejne lata przynosiły coraz więcej dróg — trudniejszych i biegnących coraz to większymi ścianami. Po kolei padały różne problemy. Wspinaczka na wsch. ścianie Twardego muru - DirectX 7.5, VI.2+. W 1995 roku powstało kilka hakówek prowadzących, jak się nam wtedy wydawało, ścianami nie do przejścia klasycznie. Rok później rozpoczęło się odhaczanie tych problemów tak, że w chwili obecnej nie ma na terenie parku żadnej drogi hakowej. Kolejnym etapem stało się przechodzenie na żywca dróg robionych do tej pory z górną asekuracją.
Dzisiejszy obraz parku znacznie zmienił się w porównaniu do tego z 1994 roku. Iławska młodzież rozpoczęła ataki na ściany, które my zdobywaliśmy kilka lat wcześniej. Czuję się tu jak Motyka czy Stanisławski… czuję również wielką radość widząc kolejne pokolenia atakujące ściany murków. Co warte zaznaczenia, nie ma jak na razie żadnej drogi w Iławie, która powstałaby dzięki kuciu (jak to ma miejsce w Trójmieście). Już na samym początku postanowiliśmy, że będziemy robić drogi bez naruszania formy ścian. Bywało więc, że niektóre problemy czekały dość długo na swoje pierwsze przejścia, śmiejąc się nam w oczy. Wyjątkiem jest tu Wysoki Mur, który ze swoimi betonowymi ścianami byłby nie do ruszenia bez kucia. Niestety wraz z nowymi pokoleniami wspinaczy pojawił się dobrze znany trójmiejskim koneserom wspinania problem — podkuwania cudzych dróg. Młode pokolenie nie ma skrupułów. Gdy jakaś droga je przerasta — idą na nią z młotkiem i dłutem, obniżają trudność i w końcu przechodzą. Nie jest to rozwiązanie!

Mury składające się na IPW (Iławski Park Wspinaczkowy) to ceglaste formacje o wysokości od 2 do 6 metrów. Najwyższą formacją jest Wysoki, lecz najwyższą ścianę, 6,5 m posiada Akwedukt (po swej wschodniej stronie).
Drogi wspinaczkowe to czysto bulderingowe problemy, bardzo krótkie, ale ciekawe. Trudności dróg w Iławie (od I do VI.3) zapraszają do wspinania w zasadzie wszystkich. Każdy znajdzie tu coś dla siebie. Murkowych ekstremalistów pocieszę — jest jeszcze wiele miejsc, na których można poprowadzić pasaże o trudnościach znacznie przekraczających VI.3.
Duży problem stanowi „solidna asekuracja”, której tak naprawdę nie ma. Do dnia dzisiejszego zainstalowano jedynie dwa spity na zachodniej ścianie Wysokiego (w linii nowego projektu). Pozostałe murki są „nieuzbrojone” w gadżety ułatwiające asekurację, dlatego też jedyną zalecaną asekuracją jest górna (czyli wędka)!!! Osobiście polecam, celem założenia stanowiska, używanie długich pętli, a na niektórych murach również kości. Staramy się nie używać haków, by nie ukruszyć za dużo z jakże cennych dla nas murków.

Na zdjęciu wspinaczka na wsch. ścianie Twardego muru — DirectX 7.5, VI.2+.


ELBLĄG — GĘSIA GÓRA (WZGÓRZE BISMARCKA)

1. Położenie i dojazd

Wzniesienie nieopodal Góry Chrobrego (widoczne z niej). Roztacza się z niego piękny widok na Elbląg i jego okolice. Podobnie jak w przypadku murów iławskich — wkrótce na Serwisie GWAP zamieszczę przewodnik, w którym będzie dostępny plan z drogą dojazdu. Na szczycie Gęsiej Góry, po zakończeniu I Wojny Światowej wybudowano piękny pomnik poświęcony ofiarom tejże wojny. W latach 60-tych pomnik został zniszczony i do dzisiaj został po nim jedynie kamienny cokół, stanowiący potężną podstawę pod pomnik. Cokół ten, około 1 metr wysoki, posiada z jednej strony nieco większą ścianę, o wysokości około 5–6 metrów. Tą ścianą biegną drogi wspinaczkowe na Gęsiej Górze.

2. Historia eksploracji

Ścianę na Gęsiej Górze odkrył nieznany wspinacz, który i poprowadził na niej szereg dróg wspinaczkowych o charakterze bulderów. Wspinaczem tym był najprawdopodobniej elblążanin, który zaginął w wyprawie wysokogórskiej na Aconcaguę — Rafał Firczyński. Wspinaczka drogą Tańczący z blokami, VI.2/2+. Większość dróg z tego okresu (przed 1996 rokiem) została udokumentowana czerwonymi podpisami na ścianie. Jednak liczne ślady (podkucia) świadczą, że istniały drogi w innych partiach ściany. Do udokumentowanych dróg należą: Amator, Baletnica, RKM, Klama Stefana, Pot Turka, NO. Są to w większości drogi łatwe, nie przekraczające stopnia VI. Wyceny tych dróg bywają często zawyżone (biorąc pod uwagę bulderowy charakter ściany). Kolejny okres eksploracji ściany przypada na lata 1999/2000 i trwa do dziś. Najpierw powstają drogi rozwiązujące problemy ściany pomiędzy istniejącymi już drogami. Następnie, z braku miejsca, powstaje kilka ograniczników (przejścia po wyznaczonych chwytach i stopniach, z możliwością ewentualnego stawiania stóp na tarcie w miejscach nie wyznaczonych). Bogata rzeźba ściany nie pozwala na prowadzenie dróg trudnych, wydaje się więc być słusznym stwierdzenie, że jedynie tworząc ograniczniki będzie się można dorobić całkiem poważnych dróg.

UWAGA! Ściana zbudowana jest (w większości) z granitowych bloków, co nadaje jej specyficzny charakter — taterników z pewnością zadowoli, murkowych koneserów może rozczarować.

Na zdjęciu wspinaczka drogą Tańczący z blokami, VI.2/2+.


POZOSTAŁE UWAGI

  1. Apeluję do wszystkich zainteresowanych wspinaczką w opisanych rejonach o weryfikację wycen istniejących dróg (niewiele z nich ma powtórzenia) oraz o informacje na temat nowo powstałych pasaży.
  2. Obecnie w Serwisie GWAP dostępne są okrojone wersje przewodników po murku elbląskim i iławskich (oraz pełna wersja przewodnika po grupie Murów Zachodnich). Do czasu ukazania się pełnowartościowych publikacji chętnie służę informacją na temat dojazdu (kukasz@2com.pl).
  3. Kolejny obszar wspinaczkowy odkryty przeze mnie w 1995 roku to 6 kominów o wysokości 3 metrów każdy. Znajdują się one w lesie w okolicy Działek Leśnych (blisko ul. Kapitańskiej i Surmana) w Gdyni. Osoby mające jakieś informacje o wcześniejszej eksploracji powyższego rejonu proszę o kontakt. Przewodnik z roku 1995 dostępny jest również w Serwisie GWAP.

 

Opinie

+ DODAJ swoją opinię

Ten artykuł nie ma jeszcze żadnych opinii. Twoja może być pierwsza…
 
 
Na początek strony Strona główna >> Archiwum >> 2002 >> Luty   
 

© murki.pl 2000–2017. Wszelkie prawa zastrzeżone.

poczta@murki.pl