murki.pl
  Info | Mapa | Topo | Ogłoszenia | Archiwum | Zdjęcia | Forum | Zaloguj | Kontakt

2. Wieża Bartosa

„Wieża jest lufciasta, psychiczna i groźna; może strząsnąć śmiałków, którzy pragną wedrzeć się do jej wnętrza” — ostrzegał w jednym z pierwszych wydań Przewodnika po Murkach N.N. Wieża Bartosa (na rys.  ozn. a), jeden z najbardziej ponurych obiektów wspinaczkowych w Trójmieście, wznosi się pośród ogródków działkowych na końcu ulicy Litewskiej, naprzeciw Przeróbki, od której jest oddzielona Martwą Wisłą. Najwygodniejsze dojście pod Wieżę prowadzi ze skrzyżowania ulic Siennickiej z Długimi Ogrodami i Elbląską (20 min.).

[schemat]
Położenie Wieży Bartosa: a.

Przy wejściu do Wieży korzysta się zazwyczaj z dróg Po piorunochronie przez okno w ścianie południowej lub Przez okap (drugi wariant jest groźniejszy); do wewnątrz można też stosunkowo łatwo dostać się przez okna na ścianach północnej i zachodniej. Z wnętrza Wieży najwygodniej jest zjechać — lina niezbędna.

Ściany Wieży są w większości bardzo lite — częściowo kruche są tylko pokryte tynkiem ceglane „trójkąty” z oknami. Sterczącym ze ścian rozmaitym żeberkom i drutom ufano w poprzednich latach niemal bezgranicznie.

Drogi nie przystosowane bądź nie chodzone dotąd z dolną asekuracją oznaczone zostały symbolem „!”, pozostałe użyte przy opisach hakówek symbole literowe wskazują na sprzęt potrzebny do przejścia każdej z nich: „R” — rynny; „L” — listki, łyżki, knife; „J” — jedynki; „K” — cienkie i wytrzymałe pętle, np. kevlar; „Pt” — pętle do asekuracji; „Sh” — skyhooki.

Ściany zewnętrzne

[schemat]
Wieża Bartosa — ściany zewnętrzne (20 m).

  1. Po piorunochronieII+. Po rachitycznym piorunochronie pionowo do góry.
    1. Dojście przez kiwające się stalowe „żeberka” do okna na ścianie południowej. Nieprzyjemna ekspozycja, zważywszy, że drogę pokonuje się zwykle bez asekuracji.
  2. Filar ReginiiA1 [RKPt]. Można korzystać z obu ścian filara.
    1. Dojście do okna na ścianie południowej od Filara Reginii. Droga ma znaczenie jedynie jako wycof z filara.
  3. Prawą częścią ściany, A2 [KRPtJ]. Przydatne 2 jedynki lub knify i ewentualnie 1 skyhook. Na drodze znajduje się pięć dobrych punktów asekuracyjnych.
    1. A2 [KRPt]. W środkowej części ściany należy odbić w lewo, skąd albo: przez okno z klapką do wnętrza Wieży, albo: środkiem ściany do samej góry. Kluczowe trudności znajdują się w dolnej części drogi.
  4. Przez TłumikA2 [RLKPtSh]. Najtrudniejsza z hakówek na Wieży, konieczne skyhooki do krawądek.
    1. Lewą połacią północnej ściany, A2 [RLKPt]. Wyjście prawą częścią wschodniej ściany.
  5. Aż tu nagle… szjeeetVI.2+ [!]. Środkiem północnej ściany — start z lewej „nogi” Wieży (najwygodniej zacięciem wewnątrz), skąd dojście do kłębowiska prętów, trawers w prawo w okapie i wyjście do okna. Od okna nieco na lewo od środka na wierzchołek.
  6. Szalone PreludiumVI.4+ [!]. Prawą częścią północnej ściany, nie wolno chwytać za jakiekolwiek pręty. Powyżej metalowych żeberek nie jest dozwolone korzystanie z krawędzi filara. Droga przed oberwaniem kluczowego chwytu miała trudności VI.4.
  7. Lewym skrajem zachodniej ściany po prętach, V.
    1. Dojście do okna, V. Na wysokości metalowych żeberek przewinięcie przez filarek i dalej przez żeberka do okna.
  8. Kaskada DziurekVI.2.
  9. Prawą częścią ściany, A1 [RKPt]. U góry należy wyjść do trójkątnego okna. Po podkuciu jesienią 1991 drogę prawdopodobnie da się przejść klasycznie.
    1. Wariant, A1 [RKPt].

Ściany wewnętrzne

[schemat]
Wieża Bartosa — widok z dołu.

  1. Przez okapVI A0. Wewnętrzną częścią południowo-zachodniego filara do stalowego drutu, trawers po pętlach w suficie (4A0), dojście do pręta na krawędzi „lejka” i przewinięcie przez okap (V+) w jego (uwaga) południowo-wschodnim zacięciu. Zacięcie to można również osiągnąć dochodząc sufitem po starcie z innych filarów; zwiedzenie całego okapu zapewnia natomiast droga Sufit.
  2. SufitA1 (miejsce A2) [KPt]. Droga biegnie wokół ujścia „lejka”. Miejsca A1/A2A2 (różne w zależności od kierunku wspinania) zaznaczone są na rysunku.
  3. AbsurdA1/A2 [KPtJ!]. Wejście do Wieży środkiem zachodniego „stoku lejka”. Pod okapem wiąże się węzeł na pręcie wystającym z okapu, na wyjściu konieczne są dwa bardzo cienkie haki.
  4. Wejście do Wieży przez północno-zachodnie zacięcie lejka, A1 [KPtL!]. Krucho, na wyjściu potrzebne cienkie haki (jedynka lub knife), przydatna jest też długa i cienka „łyżka”.
  5. Wejście do Wieży przez północno-wschodnie zacięcie, A1.
  6. Lewym zacięciem po drabince, II.

[schemat]
Wieża Bartosa — widok z góry.

  1. Środkiem przez okno, VI+ [!]. W połowie środkowego segmentu trawers w prawo.
  2. RyskiA1 [RLKPt]. Ostatnia przepinka wyciągająca.
  3. Zacięcie BartosaVI.1+ (1A0), lub VI (3A0), lub A1 [RKPt]. Finezyjna zapieraczka. Miejsca A0 znajdują się w połowie każdego segmentu: w pierwszym segmencie używa się wątłej pętelki w rysce, w drugim korzysta się z własnej pętli wieszanej na stalowym pręcie, w trzecim natomiast z pętli na stałym haku. Azerowania w pierwszym i drugim segmencie można uniknąć (VI.1+), okap natomiast nie został jeszcze pokonany klasycznie. Przy przejściu z dolną asekuracją można wykorzystać miejsce na kostkę w rysce dolnego segmentu.
  4. Środkiem przez okno, VI. Wariant bez użycia metalowych elementów wystających ze ścian ma trudności VI.2.
  5. Zacięcie BeatyVI+ lub A1 [RLPtK].
    1. Betonowe SkarpetkiVI.2. Jak Zacięcie Beaty, ale bez korzystania z ryski.
  6. WyziorV+.


 

1 Rzeczywiście, wejście do Wieży, przejście wąskiej eksponowanej grani (I) i założenie wędki w przeciwległym rogu dostarcza — przynajmniej za pierwszym razem — mnóstwo, niekoniecznie wspinaczkowych wrażeń.
2 Podczas burzy drogę tę należy pokonywać w kaloszach i gumowych rękawicach.
3 Droga Po piorunochronie jest nieprzyjemnym, ale najłatwiejszym wycofem na żywca z Wieży w przypadku utraty lub braku liny.
4 Przy wspinaczce z dolną asekuracją wskazane jest zamknięcie okienka po wyjściu powyżej niego.
5 Dawniej część drogi prowadząca do okna była popularną hakówką (A2 [PtK]), znacznie trudniejsze było też podkute w 1993 roku Aż tu nagle… szjeeet (VI.4+).
6 W 1994 roku na łamach Klamecjusza (4, 1994) rozgorzała dyskusja na temat wyceny tej drogi — jej autor gorąco zapewniał, że jest to „VI.1 siłowe, a co najwyżej VI.1+”.
7 Patent N.N na klasyczne przejście pręta w środkowym segmencie: (1) złapać pręt ręką; (2) włożyć nogę na przedramię; (3) przesuwać nogę wzdłuż ręki — tak, aby siąść na ręce; (4) wyjąć rękę spod nogi; (5) siedząc na pręcie sięgnąć do klamy.
8 Dawno temu, pewnego pięknego dnia, syty chwały po ukończeniu drogi N.N opuszczał się pod okap. Wisząc na jego krawędzi usłyszał „szczęk karabinka” po czym spostrzegł, że nic — poza pasją wspinaczkową — nie łączy go z asekurującym na dole kolegą. Lina wiła się kilkanaście metrów niżej, a N.N dokonał pierwszego (i jak dotąd jedynego) przejścia okapu na żywca.
9 Ciała źle umocowane w zacięciu siła ciężkości kieruje najpierw do jego podnóża, a następnie przez „lejek” na zieloną trawkę. Drogę ta została odkryta i wypróbowana po raz pierwszy (i jak dotąd jedyny) przez pewnego wspinacza.
Na początek strony Strona główna >> Przewodniki >> [ Brętowo | Wieża Bartosa | Rutki | Lęborskie | Witomino | Starogardzkie | Ściany | Skały i głazy | Inne murki… | Dzieje ]  
 

© murki.pl 2000–2017. Wszelkie prawa zastrzeżone.

poczta@murki.pl